Memorijalni centar Republike Srpske nastao je iz najdublje potrebe jednog naroda da sačuva svoje pamćenje kao duhovni temelj, identitet i moralnu vertikalu, jer narod koji izgubi pamćenje, izgubio je svoju dušu. Srpski narod je vijekovima plaćao cijenu za pravo da pamti, da postoji i da govori istinu.

Memorijalni centar Republike Srpske nije samo arhiv, muzej ili prostor sjećanja. On je živi svjedok vremena koje je pokušalo da nas izbriše i dokaz da je istina jača od zaborava. Istovremeno, on je kroz glas preživjelih služba istini i pravdi, služba pamćenju koje vraća dostojanstvo žrtvi i smisao žrtvovanju.

Kroz lične priče, kroz ispovjesti majke koja čeka sina, sestre koja i danas traži brata, logoraša koji je preživio neljudske uslove i poniženja, ali i kroz riječi i suze svakog čovjeka koji svojom sudbinom svjedoči o stradanju, vjeri i istrajnosti, govori jedan narod. Njihove priče su priče i onih koji nikada nisu dobili priliku da ostave svoj trag; ujedno, one su živa istorija koja nas oblikuje i obavezuje.

Srpski narod je, od Kosovskog boja do današnjih dana, živio pod teretom istorije koja ga je neprestano iskušavala. Od Svetog Save i Nemanjića do Prvog srpskog ustanka, od Cera do Soluna, od Kragujevca do Jasenovca, od Prebilovaca do Kravice, proteže se jedna ista linija stradanja, ali i jedna ista linija vjere i otpora.

U Prvom svjetskom ratu Srbija je izgubila trećinu stanovništva. U Drugom svjetskom ratu, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, nad Srbima je izvršen genocid, jedan od najstrašnijih u istoriji. U Jasenovcu i Donjoj Gradini ubijani su ljudi ne zbog onoga što su činili, već zbog onoga šta su bili, a bili su Srbi.

Ratovi devedesetih godina nisu bili početak, nego nastavak viševjekovne borbe za opstanak, za pravo na ime, jezik, vjeru i istinu. Iz tog stradanja rodila se Republika Srpska, kao nužnost opstanka. Srpski narod je, od Kosova do danas, ostao vjeran Hristovom putu žrtve i vaskrsenja. Kroz ta stradanja, srpski narod je sazrijevao u narod pamćenja, zavjetni narod.

Memorijalni centar Republike Srpske danas predstavlja jednog od nasljednika i čuvara čitavog vijeka srpskog stradanja i čuvara jedne istine. Istine koja nam neprekidno govori da je istorija Srba istorija stradanja, ali i istorija pobjede duha nad ništavilom.

Naš cilj je da svaka priča, od vojnika do djeteta, od majke do logoraša, od invalida do svakog svjedoka stradanja, bude zabilježena, sačuvana i dostupna svima. Jer svako svjedočanstvo je kamen u zidu našeg pamćenja.

U vremenu kada istoriju pišu oni koji najglasnije govore, Memorijalni centar Republike Srpske odlučio je da govori najtišim, ali najistinitijim glasom - glasom onih koji su tu pored nas, koji svojim životom svjedoče o tome ko smo i kakvu smo cijenu platili za slobodu. Glasom svjedoka srpskog stradanja.

Zato pozivamo porodice, institucije, naučnike, nastavnike, učenike, istraživače i svjedoke da zajedno gradimo ovo sveto mjesto pamćenja. Jer pamtiti znači postojati, a narod koji pamti ne može da nestane.